Güney Kafkasya'nın güvenlikleştirilmesine ilişkin güçlerin ortaya koyduğu stratejilerin analizi

Güney Kafkasya, 1991 yılında Sovyetler Birliği'nin dağılmasının ardından uluslararası alanda stratejik önemi artan ve farklı aktörlerin politik, ekonomik ve jeostratejik çıkar merkezi olan bir bölge haline gelmiştir. Azerbaycan, Ermenistan ve Gürcistan'ın bağımsızlıklarını kazanmaları sonrası bölgede siyasi istikrar, sınır güvenliği ve dış politika yönelimi gibi durumlarda çeşitli zorluklar yaşanmış ve bu nedenle bölgedeki güvenlik yapısı daha karmaşık bir hale evrilmiştir. Bu dönemde bağımsızlıklarını yeni kazanan aktörler, uluslararası alanda tanınmak ve siyasi istikrar oluşturmak amacıyla dış politika süreçlerinde farklı stratejilere başvurmuşlardır. Gürcistan Batı ile entegrasyon hedefi belirlerken, Ermenistan Rusya ile iyi ilişkiler kurmuş, Azerbaycan ise sahip olduğu enerji kaynakları sebebiyle çok yönlü bir dış politika çizgisi izlemiştir. Bölgesel düzeyde Rusya, Türkiye ve İran'ın, küresel düzeyde ise ABD, AB, Çin ve NATO'nun ilgisini çeken bölge bu sebeple günümüzde de çeşitli çatışma dinamiklerini bünyesinde barındırmaktadır. Bu bağlamda çalışmada Kopenhag Okulu'nun askeri güvenlik kavramı temel alınarak, farklı aktörlerin bölgeye yönelik stratejik hedefleri, güvenlik stratejilerini nasıl oluşturdukları ve hangi yöntemlerle bu stratejileri uyguladıkları analiz edilmiştir.

After the dissolution of the Soviet Union in 1991, the South Caucasus became a region of increased strategic importance on the international stage and a center of political, economic, and geostrategic interests for various actors. Following the independence of Azerbaijan, Armenia, and Georgia, the region faced various challenges in terms of political stability, border security, and foreign policy orientation, which in turn led to a more complex security structure. During this period, the newly independent actors adopted different strategies in their foreign policy processes in an effort to gain international recognition and establish political stability. Georgia aimed for integration with the West, Armenia fostered strong relations with Russia, while Azerbaijan, due to its energy resources, pursued a multivector foreign policy. At the regional level, the interests of Russia, Turkey, and Iran, and at the global level, the attention of the United States, the European Union, China, and NATO, have contributed to the ongoing conflict dynamics within the region. In this context, this study analyzes the strategic objectives of different actors in the region, how they formulate their security strategies, and the methods by which they implement these strategies, based on the Copenhagen School's concept of military security.