Erksan’s Critique, Berri’s Spectacle: Water Ownership in Susuz Yaz and Jean de Florette

This article examines the theme of private water ownership as depicted in Susuz Yaz of Metin Erksan and Jean de Florette of Claude Berri by questioning how the portrayals of water ownership in each film reflect historical and social attitudes towards private use of collective resources within capitalistic endeavors. In Susuz Yaz, clear ethical questions are raised about private ownership of water, stemming from the highly political background of Metin Erksan and the tradition of Turkish social realism. Conversely, Jean de Florette presents water as a spectacle, an element of French rural life, without any direct criticism or questioning of its ownership; the water issue is simply a structural given in a somewhat capitalistic setting, and Jean de Florette merely displays this given as a French rural heritage film. The article uses Marx and Engel’s explanation of the peasants as the petty bourgeoisie to frame the plots of the films. Then, both films are contextualized in line with the genres and social contexts they belong to.

Bu makale, Metin Erksan’ın Susuz Yaz ve Claude Berri’nin Jean de Florette adlı filmlerinde tasvir edilen özel su mülkiyeti temasını, her iki filmdeki su mülkiyeti tasvirlerinin, kapitalist çabalar içinde kolektif kaynakların özel kullanımına yönelik tarihsel ve toplumsal tutumları nasıl yansıttığını sorgulayarak incelemektedir. Susuz Yaz’da, Metin Erksan’ın son derece politik arka planından ve Türk toplumsal gerçekçilik geleneğinden kaynaklanan, suyun özel mülkiyetine ilişkin açık etik sorgulamalar ortaya atılmaktadır. Buna karşılık, Jean de Florette suyu bir temaşa, Fransız kırsal yaşamının bir unsuru olarak sunar ve suyun mülkiyetine dair doğrudan bir eleştiri ya da sorgulama getirmez: Su meselesi, kısmen kapitalist bir ortamda yapısal bir verili durumdur ve Jean de Florette bir Fransız kırsal miras filmi olarak sadece bu verili durumu göstermektedir. Makale, Marx ve Engels’in küçük burjuvazi olarak çiftçi anlatısını filmlerin olay örgüsünü çerçevelemek için kullanmaktadır. Ardından, her iki film de ait oldukları türler ve toplumsal bağlamlar doğrultusunda bağlamsallaştırılmaktadır.