Kentsel ve kültürel sürdürülebilirlik bağlamında 'Yeniden İşlevlendirme'

Mimarlık ürünleri, kültürel değerler, toplumsal dinamikler, ekonomik yapı ve teknolojik gelişmelere bağlı olarak insan yaşamının temel eylem ve ihtiyaçlarını barındıran sosyo-mekânsal yapılardır. İnsanoğlunun zaman içinde değişen ya da yeni ortaya çıkan ihtiyaçlarını karşılama amacıyla, toplumsal koşullar ve yaşam kalitesi ekseninde bir tasarlama eylemi mimarlığın üretiminin temel kaygısıdır. Toplumsal değişimler karşısında, ihtiyaçlara cevap veremeyen bir mimarlık ürünü, toplum yararı çerçevesinde tasarlanma amacından uzaklaşma riskini de taşımaktadır. Bununla birlikte, işlevini kaybeden yapılar, döneminin toplumsal, mimari, ekonomik, teknolojik vb. özelliklerini fiziksel düzlemde yansıtmaları nedeniyle mimari miras ve kültürel yapının bileşenleri olarak var olmaya devam etmektedir. Bu tür yapılar, günümüzde, yeni etkinlik ve eylem biçimlerine yönelik olarak farklı gereksinimler doğrultusunda ve değerlerin geleceğe aktırılması noktasında, yeniden işlevlendirilerek güncel kentsel dinamiklere adapte edilmekte, kültürel ve tarihsel sürdürülebilirlik bağlamında kent hayatına katılmaktadır. Bu bağlamda, yapıların, toplumsal hafızada belge niteliği taşıyarak zamanla birer "simge" haline dönüşmelerinin yanı sıra, uygun şekilde korunması ve yönetilmesi gerektiği düşüncesini temel alan çalışma, kimliklerini kaybetmiş yapıların, yeni işlevler dâhilinde kullanım amaçları ve tasarım yaklaşımlarını karşılaştırmalı bir inceleme yöntemi ile ele almayı hedeflemektedir.

Architectural products are socio-spatial structures that contain the basic actions and needs of human life depending on cultural values, social dynamics, economic structure and technological developments. In order to meet the changing or newly emerging needs of human beings over time, an act of design on the axis of social conditions and quality of life is the main concern of the production of architecture. An architectural product that cannot meet the needs in the face of social changes also carries the risk of moving away from the purpose of designing it for the benefit of society. However, the structures that have lost their function are the social, architectural, economic, technological, etc. of the period. They continue to exist as components of architectural heritage and cultural structure because they reflect their characteristics on the physical plane. Today, such structures are adapted to current urban dynamics by being re-functionalized in line with different needs for new activities and forms of action and at the point of transferring values to the future, and participate in urban life in the context of cultural and historical sustainability. In this context, the study, which is based on the idea that buildings should be protected and managed appropriately, as well as transforming into "symbols" over time by being documents in the social memory, aims to deal with the purposes of use and design approaches of buildings that have lost their identities, within new functions, with a comparative analysis method aims.